U savremenom društvu um se često posmatra kao neki apstraktni entitet odvojen od tela, kao centar mišljenja koji funkcioniše nezavisno od fizičkog napora. Ipak, znanje o ljudskoj fiziologiji i psihi govori drugačije. To su delovi jedne istovetne celine, nas samih, u kojoj pokret ima daleko dublju ulogu od puke mehanike mišića na tok naših misli kao i obrnuto. Fizička aktivnost nije samo trening tela, već i jedan od najefikasnijih načina oblikovanja unutrašnjeg hormonskog balansa kod ljudi, uravnoteženja emocionalnog stanja i mentalne snage svake osobe.Pokret direktno utiče na hormonski sistem, taj suptilni hemijski ples unutar našeg tela. Tako na primer tokom fizičke aktivnosti dolazi do pojačanog lučenja endorfina — prirodnog analgetika koji smanjuju osećaj bola i izaziva stanje zadovoljstva. Istovremeno sa tim se povećava, odnosno kupira, nivo serotonina i dopamina, neurotransmitera koji su tesno povezani sa osećajem zadovoljstva, motivacije i blagostanja. Takođe, redovno kretanje doprinosi smanjenju nivoa kortizola, hormona stresa, koji u hronično povišenim vrednostima narušava koncentraciju, san i emocionalnu ravnotežu kod ljudi.Ova hormonska dinamika ima neposredan uticaj na raspoloženje. Pride više ona traje produženo, i nakon prestanka fizičke aktibnosti. Samim tim nije slučajno što se fizička aktivnost često preporučuje kao dopuna terapiji anksioznosti i depresije. Pokret deluje kao prirodni regulator osećanja: on omogućava telu da „isprazni“ nagomilanu napetost i umu da se vrati u stanje dnevne prisutnosti. Ritmično kretanje, bilo da je u pitanju hodanje, trčanje ili drugo vežbanje, uvodi um u stanje slično meditaciji, to jest molitvi, gde misli postaju jasnije, a unutrašnji dijalog smireniji.Međutim, uticaj fizičke aktivnosti ne zaustavlja se na trenutnom osećaju boljeg raspoloženja. Kroz kontinuirani trening razvija se ono što se može nazvati mentalnom snagom. Suočavanje sa fizičkim naporom um se uči istrajnosti, disciplini i toleranciji na nelagodu. Svako savladano opterećenje, svaki pređeni kilometar ili odrađena vežba postaju iskustva koja grade unutrašnju sigurnost: telo pamti da može, a um prihvata tu činjenicu kao sopstvenu stvarnost.Na neurološkom nivou, fizička aktivnost podstiče neuroplastičnost — sposobnost mozga da stvara nove neuronske veze; neuromišićne spojnice. Istraživanja pokazuju da redovno kretanje poboljšava pamćenje, koncentraciju i sposobnost rešavanja problema. U tom smislu, trening uma ne odvija se samo kroz čitanje ili intelektualni rad, već i kroz telesno iskustvo koje mozak neprestano obrađuje i integriše.Na kraju, kretanje nas podseća na jednostavnu, ali često zaboravljenu istinu: um i telo nisu suprotstavljeni, već uzajamno uslovljeni delovi celine. Trenirajući telo, mi istovremeno oblikujemo svoje misli, osećanja i unutrašnju snagu – kao i obrnuto. U svetu koji nas podstiče na mirovanje i mentalnu preopterećenost, pokret postaje čin bunta takvoj neistini. On postaje briga o celokupnom našem biću. To je taj ideja, tiha ali moćna, koja otkriva vezu između uma i tela – suštine i forme našeg bića.
PSIHOTERAPEUT – SAVETNIK
Osnivač stvaralačke kuće Pagora
